باید ناخن هایم را کوتاه کنم   

ناخن هایم برای باقالا پاک کردن خیلی بلند است ؛ گوشت و پوست را باهم می کند.باید حواسم باشد دستم را مایل بگیرم  و ناخن را از بالای سرش فرو کنم تا به گوشت نرسیده پوست شکافته شود و لپه ی سبزش پیدا.باید ناخن هایم را کوتاه کنم.                                                                                                         نشسته روی کاناپه  و روزنامه می خواند . صدایش می کنم؛ دوباره صدایش می کنم.برمی گردد. "بیا اینا رو پوست بکن تا من غذا رو روبه راه کنم." اه و اوه می کند. می دانم سخت است و چرک، و بعضی هایش خراب و لزج.بلند می شود و می نشیند کنارم.لبخند می زنم. می گوید :"برو دیگه."  بلند می شوم و آبکش را توی سینک می گذارم . قابلمه را برممی گردانم توی آبکش. می گویم:" شاید بهتر بود پاک کرده  بخرم.جوابم را  نمی دهد.می دانم که عالیه خانم باقالاها را با چاقو نصف می کند و او دوست دارد لپه هایش درسته باشد و صفورا خانم  هم کثیف است . رخت آویز را باز   می کنم و دکمه ی ماشین را می زنم.در گردش را باز می کنم  و لباس ها را در می آورم. عرق گیر سفید آبی شده.                                                                            _ باز شورت و شلوارت رو باهم در آوردی؟                                                                                        _نه چطور؟                                                                                                                               عرق گیر را نشانش می دهم." خوب حالا یه دونه آبیش رو هم دارم."                                                     لباس ها را آویزان می کنم. پیراهنش را به چوب می کنم و به میل پرده ی حمام آویزان.                                    می نشینم و دست می کنم توی کاسه و مشتی باقالا بر می دارم.درشت ها را برایش جدا می گذارم تا    از آن بو گندو ها بپزم برایش که گلپر بزند و سرکه و بخورد.این یکی خیلی ریز است باز گوشت و پوست را با   هم می کنم. این باقالای یک سال است.باید ناخن هایم را کوتاه کنم.صدای ناخن گیر را می شنود حتما که   می گوید :"چه کار می کنی؟"                                                                                                         " دیروز تا گچ گرفتم دستم ، ناخنم کشید به تخته.خیلی بلند شده بود."                                                  ته پیاز را می کنم می کنم و رنده می کنم.کناره دستم را رنده می برد.دستم را به دهانم می برم تندی پیاز دهانم را می سوزاند.دماغم را بالا می کشم.دستم را زیر شیر می گیرم.می گوید:"تمومش کن ،چشمم سوخت."  توی ماهیتابه روغن می ریزم. باقالا پوست می کند و نگاهم می کند زیادی نریزم.سرش را تکان    می دهد:" خیلی خوب، زیاد شد. "                                                                                               "پف..."                                                                                                                             "مشکلیه ؟؟"                                                                                                                              " نه!!"                                                                                                                                ماهیتابه را روی گاز می گذارم و کبریت می زنم.گوجه فرنگی ها را چهارقاچ می کنم و همین که گوشت خودش را بگیرد ، کنارش می چینم. دوباره می نشینم و باقالا پوست می کنم.بلند می شود دستش را می شوید. دوغ درست می کند ؛نعنا هم تویش می ریزد. "خوابم می گیره که، اونوقت باقالا ها خشک می شه..."                 "خب نخور..."                                                                                                                                  آخرین دانه ی باقالا را پوست می کنم و همه را بسته بندی می کنم، می گذارم توی فریزر.بشقاب می دهد دستم تا برایش برنج بکشم  و کباب بگذارم.                                                                                           نشسته و اخبار نگاه می کند،که  چه می دانم مرغ گران شده و رئیس جمهور فلان جا مرده.مدام هم مرا صدا می زند:" می بینی؟ ...... شنیدی چی گفت؟"                                                                                   از بالای عینک نگاهش می کنم و سرم را که پایین می اندازم،دوباره باید نمره های ورقه را جمع بزنم و باز هم نیم نمره اشتباه می کنم.شاید هم برگه اش بیست و پنج صدم کم می آورد.برگه ها را جمع می کنم و نمره ها را لیست.می نشینم کنارش.سرم را می گذارم روی سینه اش و بو می کشم.صورتم را روی سینه اش می کشم و بینی ام را به چانه اش نزدیک می کنم.هیچ بویی نمی دهد... دست می کشد روی دستم و تا دستم را حلقه ی دستش کنم، دستش را عقب می کشد.سرم را بلند می کنم  و می گوید :" کرم بزن به دستت."       روی تخت می نشینم و به دست هایم نگاه می کنم . به انگشت های بریده و زخم ناخن های از بیخ گرفته ...ساعت را کوک می کنم که بیدار شوم و پیراهنش را اتو کنم. دراز می کشم و سرم را توی نرمی بالش       فرو می کنم.

                                                        

                                                                             مهتا قزوینی . خرداد 84

لینک
چهارشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٧ - مهتا قزويني

   پرده را کنار می زنم   

  از پنجره پایین را نگاه می کنم.می دانم کسی مرا نمی بیند ، حالا می خواهد پسر همسایه باشد یا حسن آقای سرایدار. پنجره ها را خیلی دوست دارم . مامان می گوید ، فضولم. خودش هم خیلی فضول است . مدام پشت پنجره است.سیگارش را هم رو به پنجره می کشد.

  پنجره ی آشپزخانه مثل پنجره ی اتاق من روبه کوچه است.قرص قرمز خورشید حالا رفته لای ابرهای آبی و کم کم دارد بی رنگ می شود  و آسمان تیره. دوسه تا شرکت توی یک ساختمان ان طرف کوچه  است. مامان می گفت : "طبقه  سوم کارهای  مهندسی و ساختمانی می کنند. "

  خانه ی قبلی مان پنجره اش رو به حیاط باز می شد  فقط می شد دیوار خانه ی روبرو را دید و زن همسایه را که رخت های شسته را آویزان می کرد.

  مامان می گوید : " اینجا روبه پنجره ظرف شستن لذت داره. ساعت ها بایستی و نگاه کنی که خورشید از این طرف بیاد و از اون طرف بره و چراغ های خاموش خانه روشن بشه." شب ها چراغ های ساختمان روبرویی خاموش است." گاهی چراغ طبقه ی سوم روشن می ماند." این را مامان گفته بود ف که پدر گفت : "بیا کنار ، انقدر پشت پنجره واینسا. "

  پدر پنجره ها  ار دوست ندارد . نور را چرا ، اما دوست ندارد کنار پنجره بایستد و بیرون را نگاه کند؛ دوست ندارد ماهم بایستیم. می گوید ، مار می بینند. پنجره های ما دید ندارد. پدر می گوید:" پرده ها را بکش و مامان همیشه پرده ها را کنار می زند.

  پرده را کنار می زنم . پسر همسایه کیف به دست سر کوچه پیدایش می شود. می آید و به من نزدیک      می شود و من برایش دست تکان می دهم. مرا نمی بیند.

  به اصرار پدر برای آشپزخانه پرده خریدیم. اما مامان هیچوقت پرده را نکشید؛ گفته بود: " بذارین نور بیاد تو . چیه آدم خفه می شه... اینجا دو تا آدم می بینی دلت وا می شه." و پدر گفته بود: " دلت گشاد نشد؟ "

  پشت پنجره می ایستادم. مادر می رفت خرید و من نگاهش می کردم. آن سر کوچه می ایستاد  و عینک دودی اش را می زد و طره ی بلوند موها را مرتب می کرد.با سرایدار ساختمان روبرو هم حرف می زد.

  مامان رو  به پنجره ظرف می شست. صدای تصادف را شنیدم  و صدای شکستن بشقاب را .مامان ایستاده بود و  نگاه می کرد.دستش را گذاشته بود لبه ی سینک و خودش را کشیده بود طرف پنجره . گفت:" مهندسه! اینکه مزدا جدیدشه!؟ "  گفتم :"خوبی؟ " جوابم را نداد. کنارش ایستادم. مهندس شرکت روبرو بود. همان که کت و شلوار می پوشد  و کراوات های خوش رنگ می بندد. مامان گفت :"  مرتیکه پیرهنش رو پاره کرد!!!" منشی شرکت از ماشین پیاده شده بود.البته مامان گفته بود:" منشی شرکته ، اما کارهای حسابداریشون رو هم انجام می ده." که پدر گفته بود :" به تو چه ؟ "  منشی دست های مهندس را گرفته بود و  با راننده ی آن یکی ماشین حرف می زد. گاهی دستش را تکان می داد بعدهم دکمه ی پیراهن مهندس را بست  و نشاندش توی ماشین . مامان گفت زنیکه ی....کثافت. بی همه چیز." خانم منشی خودش نشست پشت فرمان و رفتند.مامان به من گفت :" تو اینجا چه غلطی می کنی؟ برو جارو رو بیار." بعدهم دستش را آب کشید و کف ها را شست.خم شد و تکه های شکسته ی بشقاب را برداشت.

   جارو را که جا به جا کردم، رفتم توی آشپزخانه. مامان نشسته بود زیر هداکش سیگار می کشید. گریه می کرد و پارچه ی دامن مشکی ار توی دستش مچاله. فکر کنم بشقاب مال همین سرویس جدیدی است که خریده بود.

  آمدم توی اتاق و پرده را کنار زدم .پسر همسایه نبود . یعنی آمده بود و رفته بود و من ندیده بودمش. حتما موها را ژل زده بوده ، پسبانده بوده به سرش. پندتایی را هم سیخ کرده بوده . فردا زودتر می آیم ،شاید ببینمش.

                                          

                                                                   مهتا قزوینی .اردیبهشت84

لینک
چهارشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٧ - مهتا قزويني

   زری   

 

  منتظرم .بوی قورمه سبزی در آمده اما رضا هنوز نیامده است.تلفن زنگ می زند.

  زری بود. همیشه زنگ می زند و من رضا را چک می کند. می پرس: " رضا هنوز نیامده؟" نمی دانم چرا امروز نپرسید.شاید به خاطر آن دختر است.زری گفت:"از پنجره اتاق نگاه کن. یه دختره وایساده زیر درخت بزرگه.هر ماشینی که رد می شه ......"

  تلفن را قطع کردم و رفتم پشت پنجره . بهتر از زری می توانم ببینمش؛ سه طبقه پایین تریم.دختر شلوار قرمز پوشیده .ساق های سفیدش پیداست.زری گفت :"دختره یجلف . مانتوش رو ببین .چیزی نمی پوشید سنگین تر بود." موهای صورتی اش را زیر روسری مرتب می کند. صندل لاانگشتی پوشیده. زری می گفت، پایش لاک قرمز دارد.اگر زری جای ما بود حتما رنگ لباس زیر دختر راهم می دید.

  پشت پنجره نمی ایستم. شاید واقعا منتظر است.حالا هرکی رنگ مویش صورتی بود که... . تلفن دوباره زنگ می زند. حتما زری ست.

  زری بود. می گفت:" تا حالا هفت هشت تا ماشین براش بوق زدن." اسم  و رنگ همه ی ماشین ها را هم می دانست و اینکه هر کدام چند بار بوق زدند. خوب من هم وقتی منتظرم برایم بوق می زنند؛ بعضی ها هم چراغ. پس من هم باید ... . فکر می کنم قورمه سبز ته گرفت.

  وسوسه می شوم نگاهش کنم. اما نه اخرش دیگر غذا نداریم. تلفن زنگ می زند.گوشی را برنمی دارم ؛ خودم هم می توانم بروم پشت پنجره.

  دختر نبود.تلفن زنگ می زند.گوشی را برمی دارم؛ زری ست . می گوید :"دیدی گفتم این کارست! این همه وفت بی خود منتظر نبود.لقمه ی جرب و نرم می خواست. یه ماکسیمای سرمه ای اومد سوارش کرد.تازه یارو سه بار بوق زد تا وریده را داد." چیزی ندارم که بگویم.زری ادامه می دهد:"همپین که سوار شد طرف پاش و گذاشت رو گاز  و رفت... راستی رضا نیومده "

می گویم،  نه.  می پرسد: شام چی دارین ؟ " صدای کلید می آید. " زری ببخشید من باید برم. " گوشی را می گذارم.

 

                                                                مهتا قزوینی . آبان 83

لینک
چهارشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٧ - مهتا قزويني

   DOOR TV   

   سه سال است كه بازنشسته شده و  صبح تا شب با پيژامه ي راه راهش توي خانه قدم مي زند. گاهي اگر حوصله داشته باشدليلا را مي رساند مدرسه.من را هم تا اداره مي رساند،اما حالا كه به خانه ي جديد آمده ايم از خانه تا اداره پنج دقيقه بيشتر راه نيست.البته با تاكسي.براي همين صبح ها معمولا خودم مي روم.

    خانه را توي ارزاني خريديم و اين شانس بود. با پولي كه ما داشتيم فكر نمي كردم بتوانيم خانه اي با سه اتاق خواب بخريم. كه وقتي مادرش از اصفهان مي آيد ،ليلا مجبور نباشد توي سالن بخوابد و مدام هم سر من غر بزند كه استقلالش  را از دست داده.

     سه ماهي مي شود كه به اينجا اسباب كشي كرده ايم.همسايه ها را زياد نمي شناسم.فقط مدير ساختمان را چون شارژ ماهانه را خودش جمع مي كند و رسيد مي دهد.اما همسايه ديوار به ديوار را زياد

مي بينم.نسبتا جوان است.از آن دماغ هاي سر بالا داردو به قول مادرم از آن خوش بزك هاست.معمولا عصر ها كه از اداره برمي گردم ،او از خانه بيرون مي رود. و دم در ورودي يا آسانسور و يا حتي از پشت پنجره آشپزخانه مي بينمش.سوار ماشين مي شود و مي رود.اوايل فكر مي كردم آژانس مي آيد دنبالش ،چون هردفعه ماشين ها عوض مي شد. اما بعدا ديدم جلو مي نشيند و بعضي از ماشين ها هم نمي تواند مال آژانس باشد.مانتو هايش را اگر من بپوشم دكمه اش باز مي ماند و سينه اش مي كشد.محسن گفته بود :

"صبح ها برمي گردد خانه."ابرو ها را بالا انداخته بودم و نگاهش كرده بودم و او گفته بود كه از تلويزيون نگاهش

كرده بوده.

   مدير ساختمان گفته بود :"هزينه ي آيفون تصويري خيلي بالا بود.ماهم براي امنيت بيشتر ديديم بهتر است دم در ، دوربين مدار بسته بگذاريم." وحالا محسن به جز شبكه ي خبر ((دور تي وي )) را هم نگاه مي كند.تنها مشتريش هم خودش است . صبح ها سيگار ناشتايش را كه روشن مي كند ،لم مي دهد روي كاناپه و پاها را مي گذارد رو ي ميز و تلويزيون نگاه مي كند.

    "زن همسايه تنهاست.!"اين را محسن گفته بود. تعجب كرده بودم چون مدير ساختمان چيزي نگفته بود.از خانه اش هيچ وقت صدا نمي آمد ولي فكر مي كردم باشوهرش يا مادر و يا حتي پدر پيرش زندگي مي كند .فرضيه ي شوهر خيلي زود منتفي شد .چون ليلا گفته بود :"حلقه ندارد و شبها هم خانه نيست و هر روزهم يك نفر مي آيد دنبالش."

    من وليلا خيلي باهم فرق داريم.هنوز ديپلم نگرفته بامن از چيزهايي حرف مي زند كه من بعد از ازدواج هم خجالت مي كشيدم به مادرم بگويم.

    زن همسايه جمعه ها چند بار از خانه بيرون مي رود.صبح برمي گردد و ظهر نشده مي رود.عصرها حدود ساعت پنج و شش مي آيد.عصرهاي پنج شنبه و جمعه خانه است. جمعه ها هميشگي نيست.اما پنج شنبه ها خانه است و از اين عج وجق ها گوش مي دهد كه ليلا دوست دارد . صدايش را هم بلند مي كند.

از وقتي آمده ايم خانه ي جديد محسن صبح هاي جمعه از ساعت چهار تا حوالي هشت،نه كه من از خواب يبدار  مي شوم،مي رود توي پارك نزديك خانه مي دود.وقتي برمي گردد ،قبل از اينكه بيدار شوم، سيگار ناشتايش را با  پيكي عرق، دود مي كند.گيلاسش را هم مي شويدو جا به جا مي كند.هر با هم بحثمان مي شود و بعد مثلا قهر مي كندو مي خوابد.شايد هم اثر مستي ست يا خستگي دويدن.امروز رفته تا بدود.اما من از همان وقت كه رفته بي خواب شده ام. كلي هم اين دنده و آن دنده شدم ولي خوابم نبرد.آب مي ريزم توي كتري تا جوش بيايد  و چاي دم كنم.تا محسن كه آمد برايش چاي بريزم.

 

 

                                                                                     خرداد هشتاد وچهار.

لینک
پنجشنبه ۱٩ بهمن ،۱۳۸٥ - مهتا قزويني

       

سلام.این وبلاگ لینک می شه به وبلاگ قدیمی .....امیدوارم برای خوندن قصه های قدیمی و جدیدم به اینجا هم سر بزنید.
لینک
دوشنبه ۱٦ بهمن ،۱۳۸٥ - مهتا قزويني